فرهنگ ايمني  Fulltext 

[ شيرازه ارقامي ] - عضو هيئت علمي دانشگاه علوم پزشكي زنجان و دانشجو در دوره ph.D بهداشت حرفه اي دانشگاه علوم پزشكي تهران

خلاصه مقاله:

هاينريش (1931) در مدل دومينو تا اندازه اي نقش انسان را در بروز حوادث نشان داد، اما با پيشرفت حفاظت هاي فني و بهبود محيط فيزيكي كارگاه ها اهميت انسان و تصميم گيري هاي او در بروز حوادث بيش از پيش نمايان شد. اگرچه بازرسي ها و دستورالعمل هاي گوناگون، توجه به تطابق ارگونوميك (محيط و وسايل كار با اپراتور) و ترفندهايي ديگر خطاهاي انسان را در عرصه ي كار وفعاليت تا اندازه اي كاهش داد، اما به هيچ وجه از اهميت خطاي انسان در بروز پي امدهاي سنگين و گاه جبران ناپذير حادثه كم نكرد. همين موضوع باعث شد، متخصصان ايمني براي پيشگيري از زيان، نگاهي عميق تر بر كاهش خطاهاي انساني داشته باشند. به همين دليل، فرهنگ ايمني به عنوان يك رويكرد ويژه درمديريت ايمني روز به روز بيشتر مورد توجه قرار گرفته است. ارتقا فرهنگ ايمني در گرو درك دو اصل بنيادي است. نخست اينكه چنين تغييراتي نياز به بررسي عميق و شناخت همه ي عوامل موثر بر فرهنگ ايمني (فرهنگ سازمان، فرهنگ ملي و …) دارد. ديگر آن كه ارتقا فرهنگ ايمني، راهي طولاني است و نياز به صبر و شكيبايي دارد. زيرا، تغيير فرهنگ ، تنها در دراز مدت امكان پذير خواهد بود و هرگونه تحول فرهنگي به سال هاي و بلكه نسل ها زمان احتيا دارد. اما طولاني بودن راه، دليل بر توقف بر موقعيت كنوني نيست. اين مقاله سعي خواهد كرد به راه كارهايي مناسب براي ارتقا فرهنگ ايمني اشاره اي داشته باشد.

ايمني معدن ، فرهنگ ايمني