مديريت بحران  Fulltext 

[ علي رضائيان ] - عضو هيئت علمي دانشگاه شهيد بهشتي

خلاصه مقاله:

نگرش سنتي به مديريت بحران نگرشي منفي بوده همانند فرونشاندن آتش توسط مدير تلقي مي شده است. با اين تعبير كه مدير بحران در انتظار خراب شده كارها يا بروز حادثه مي نشيند و پس از بروز تخريب، سعي مي كند تا ضرر ناشي از خرابيها را محدود كند. ولي به تازگي اين واژه معناي مثبت و بهتري را پيدا كرده است. بر اساس معناي جديد، همواره بايد مجموعه اي از طرح ها و برنامه هاي عملي براي برخورد با تحولات احتمالي آينده در داخل سازمانها تنظيم شود و مديران بايد درباره اتفاقات احتمالي آينده بيندشيند و آمادگي برخورد با رخدادهاي غير مترقبه را كسب كنند. بنابراين مديريت بحران بر ضرورت پيش بيني منظم و كسب آمادگي براي برخورد با آن دسته از مسائل داخلي و خارجي كه به طور جدي شهرت، سودآوري يا حيات سازمان را تهديد مي كنند، تاكيد دارد. مدير بحران سعي مي كند تا در شرايط دشوار، سازمان رادر موقعيت خوب نگه دارد. مديريت بحران به منزله يكرشته علمي، به طور كلي درحوزه مديريت استراتژيك قرار مي گيرد و به طور خاص به مباحث كنترل استراتژيك مرتبط مي شود. (شري و استاوا و نيترف، 1987: 60)
مديران پيشرو تلاش ميكنند تا با استفاده از يافته هاي مديريت بحران و تلفيق آن با دستاوردهاي مديريت استارتژيك و مديريت سيستمهاي كنترل، از امواج خطرناك رخدادهاي غير مترقبه اجتناب كنند. براي مديريت بحرانها، آشنايي با ويژگيهاي آنها ضرورت دارد. بنابراين نخست به شناسايي انواع بحران مي پردازيم.