ارزيابي رويكردهاي نظري در مديريت امداد فاجعه در ايران  Fulltext 

[ موسي عنبري ] - دانشجوي دكتراي جامعه شناسي، عضو هيئت علمي جهاددانشگاهي دانشگاه تهران

خلاصه مقاله:

بنا به شواهد و آمار، در شمار ده كشور، اول فاجعه خيز دنيا قرار دارد. فاجعه ها علاوه بر خسارات مادي و اقتصادي، داراي العاد و آثار اجتماعي گسترده در حوزه نظم و انتظام اجتماعي، همبستگي اجتماعي، هنجارها و الگوهاي رفتار اجتماعي هستند. غالب اين تغييرات، خصلت كيفي و غير بعدي دارند و فراتر از درك رشته ها و رويكردهاي علوم طبيعي هستند. درايران به دلايل متعددي، رويكردهاي پزشكي، تكنيكي ومورفولوژيك بر مديريت امداد فاجعه غالب هستند. اين رويكردهاي طبيعي كه با خصايصي نظير تخصص گرايي ، عام گرايي (قانونمندي) و تا حدي فيزيك نگري مشخص مي شوند، به گونه اي متمركز به امرار امداد و نجات مي پردازند حال آنكه در شرايط حاضر، ظهورريسك ها و مخاطرات جهاني خاص با ماهيت و پيامدهاي اجتماعي گوناگون، گسترش پديده جهاني بيوتروريسم و شيموتروريسم، اصول انسان گرايانه و باز انديشانه نهضت صليب سرخ جهاني، ضرورت اهتمام به رويكرد هاي مكمل و بازانديشان علوم اجتماعي – و به تعيير ما رويكردهاي غير متمركز – را در مديريت امداد فاجعه و سوانح درجهان و ايران بيان ميكند، مقاله حاضر، با تاكيد بر ويژگيها و الزامات توسعه اي عصر حاضر، به بررسي گونه هاي ريسك و سوانح ناشي از تناقض قطعيت ها و عقلانيت هاي حاكم بر علوم طبيعي در اين عصر و اهميت رويكردهاي غير متمركز علوم اجتماعي در امر مديريت امداد فاجعه مي پردازد.