نقش ارزيابي شدت تروما در كاهش مرگ و مير  Fulltext 

[ رقيه صادقي ] - كارشناسي ارشد بيهوشي، عضو هيئت علمي دانشكده پيراپزشكي دانشگاه علوم پزشكي مازندران

خلاصه مقاله:

تروما بعنوان سومين علت مرگ و مير براي تمامي سنين و شايعترين عامل مرگ و مير در افراد 44-1 ساله مي باشد و همچنين به لحاظ پيامدهاي مختلف از جمله نقص عضو، ناتواناييهاي مختلف جسمي، اختلالات رواني، اقتصادي، اجتماعي و طبي، همواره بايستي مورد توجه قرار بگيرد. لذا از آنجايي كه يك مشكل عمده در تدارك مراقبت موثر از قربانيان تروما، عدم تعيين دقيق شدت آسيبهاي وارده مي باشد، شناسايي شدت آسيب درمرحله قبل از بيمارستان در محل حادثه و يا در بيمارستان، در شروع اقدامات اوليه درماني انجام مي شود كه مي تواند تعيين كننده بوده و همچنين باعث پوشيدگي طيف آسيب شده و خطر مرگ را براي آسيب ديده ايجاد نمايند و يا اينكه منجر به توقف طولاني در بيمارستان و نوانايي بعدي را به وجود آورند. بررسيها ومطالعات انجام شده نشان مي دهد كه در خصوص ارتباط نقش ارزيابي شدت تروما در كاهش مرگ و مير مي تواند از طريق ذيل موثر باشد:
1- براي تعيين مراحل خاصي كه در آنها خطر عمده براي بيمار محرز است و تعيين سطح مراقبتي لازم مي توان از جدول ضرايب وخامت استفاده نمود كه داراي ويژگي هاي از جمله ارتباط با نتايج محتاطانه، ظاهر معتبر، اعتبار مدلل و هماهنگي رياضي وار و عملي باشد.
2- از آنجايي كه بعد از وارد شدن آسيب، بدن با تغيير در فيزيولوژي طبيعي پاسخ مي دهد، هنگام بررسي اين بيماران علائم حياتي مثل نبض، فشار خون، سطح هوشياري بايد به طور مرتب و مكرر مورد ارزيابي قرار گيرند، زيرا اولين تغيير در فيزيولوژي طبيعي، ناشن دهنده تحت تاثير قرار گرفتن علائم حياتي است.
3- برقراري ارتباط بين علائم زيستي و عاقبت بيماري ايجاد نموداري را جهت تعيين شدت اسيب فراهم مي سازد.
4- طبقه بندي ضريب وخامت فيزيولوژيك و اناتوميك براي تعيين آستانه وخامت و اينكه بيمار به چه نوع مراقبتي نياز دارد، سودمند مي باشد. كاربرد چنين ضرايب جهت بازگويي اختصاصات ديناميك و استاتيك وخامت، به مقدار قابل توجهي باعث كاهش مرگ و مير و بيماريزايي حاصل از تروما خواهد شد.