حوادث رانندگي و مديريت امداد و نجات  Fulltext 

[ ايرج محمدفام ] - دانشجوي دوره دكتري مديريت ايمني، عضو هيئت علمي دانشكده بهداشت دانشگاه علوم پزشكي همدان

خلاصه مقاله:

يكي از دستاوردهاي تكنولوژي كه روش زندگي، كار و مرگ انسانها را بشدت متحول كرده است، اتومبيل مي باشد. اتومبيل دركنار به ارمغان آوردن آسايش براي انسانها، متاسفانه به يكي از مهمترين علل مرگ و مير در جهان نيز تبديل شده است. بر اساس برآوردهاي Hutchinson ، ساليانه نيم ميليون نفر در حوادث رانندگي كشته شده و تعداد مجروحان رانندگي در سال بيش از 15 ميليون نفر تخمين زده مي شود. در كشور ما نيز بر اساس آمار منتشر شده توسط سازمان پزشكي قانوني كشور درسال 1380، بيش از 19000 نفر در اثر حوادث رانندگي كشته شده اند كه ادامه روند فعلي رشد حوادث رانندگي و عدم اتخاذ تدابير پيشگيرنده مناسب در آينده اي نه چندان دور مي تواند به يك فاجعه ملي مبدل شود. يكي ازمهمترين پارامترهاي مورد توجه در ايمني جاده ها، ارائه كمكهاي اضطراري به حادثه ديدگان جاده اي است كه با كاستن از شدت پيامدهاي تصادفات از ريسك اينگونه حوادث نيز بكاهد.
در پژوهش حاضر ضمن آناليز حوادث رانندگي منجر به مرگ در استان تهران در سال 1378 وضعيت امداد و نجات در اين استان نيز بررسي و با موارد مشابه مقايسه شده است.
يافته هاي مطالعه نشان مي دهد 5/4 درصد قربانيان حادثه پس از انتقال به بيمارستان و در آنجا فوت كرده اند. بالا بودن نسبت فوق در سطح استان تهران دركنار اينكه نشانه اي از انتقال مناسب سريع مجروحين حوادث به بيمارستان ها مي باشد، از طرف ديگر مي تواند نشانه اي از نارسايي امكانات و تجهيزات پيشرفته در بيمارستان ها و همچنين كمبود كادر درماني متخصص نيز قلمداد شود.
توسعه كمي و كيفي مناسب سيستمهاي امدادرساني پزشكي، طراحي مناسب سيستمهاي نجات، بكارگيري امكانات و تجهيزات ويژه امداد، تعريف و اصلاح سيستمهاي اطلاع رساني، از پيشنهادات ارائه شده در راستاي كاهش ريسك حوادث جاده اي مي باشد.