مكان يابي و بهينه سازي مراكز ستاد مبارزه با بحران با استفاده از حداقل كردن مسافت (مطالعه موردي شهر تهران)  Fulltext 

[ محمدمهدي حاجي زماني ] - دانشجوي كارشناسي ارشد برنامه ريزي حمل و نقل، دانشگاه بين المللي امام خميني قزوين
[ اميرعباس رصافي ] - استاديار و عضو هيئت علمي گروه مهندسي عمران، دانشگاه بين المللي امام خميني قزوين

خلاصه مقاله:

كمك رساني به بازماندگان و مصدومان حوادث غيرمترقبه و همچنين بحران هاي پيش بيني نشده و نيز تامين نيازهاي اوليه آن ها از جمله دغدغه هاي مسئولين كشورهاي توسعه يافته و همچنين در حال رشد است. به اين منظور مراكزي در مناطق مختلف براي مبارزه با بحران ساخته مي شوند. تعداد اين مراكز ، محل قرارگيري آن ها، امكانات آن ها و ... از جمله فاكتورهاي مهم تصميم گيري هستند. در اين مقاله سعي مي كنيم با بهينه سازي مسافت بين مراكز جمعيتي و مبارزه با بحران و همچنين زمانمورد نياز براي دسترسي به آن ها، راهكاري براي حل اين مسئله ارائه كنيم. در ابتدا و در مدل اوليه، با فرض هاي ساده كننده مسئله را حل مي كنيم، در مدل دوم فرض ساده كننده ي نامحدود بودن ظرفيت مراكز را حذف و در مدل سوم، افزايش يا كاهش تعداد اين مراكز را با توجه به بودجه تخصيص داده شده بررسي كرده و همچنين به تحليل ريسك آن مي پردازيم. بدين ترتيب به سوالاتي كه ممكن است در تصميم گيري هاي بعدي بوجود بيايند پاسخ مي دهيم.

بحران ، مديريت شهري ، بهينه سازي ، مكان يابي ، تحليل ريسك