مروري بر مطالعات انجام شده در خصوص آلودگي منابع آب زيرزميني در ايران  Fulltext 

[ مهدي ديني ] - دانشجوي كارشناسي ارشد عمران آب، دانشكده فني دانشگاه تهران
[ سيدمحمدرضا علوي مقدم ] - استاديار دانشكده مهندسي عمران و محيط زيست، دانشگاه صنعتي اميركبير
[ علي ترابيان ] - دانشيار دانشكده محيط زيست، دانشگاه تهران

خلاصه مقاله:

آب از اصلي ترين عوامل محدوديت در دستيابي به توسعه پايدار است بخصوص در مواردي كه علاوه بر محدوديت هاي كمي منابع آبي از نظر كيفي نيز در معرض تهديد جدي قرار داشته باشد. محدوديت هاي كمي به صورت طبيعي و در اثر افزايش جمعيت بوجود مي آيد در حالي كه محدوديت هاي كيفي به دليل استفاده بيش از حد، استفاده ناكارآمد از منابع آب و عدم مديريت صحيح پساب هاي توليدي بوجود مي آيد. دراين مقاله ضمن پرداختن به محدوديت هاي كمي منابع آب كشور به بحث و بررسي الودگي منابع آب زير زميني كشور در برخي حوزه ها و دشت ها پرداخته شده است و در نهايت نتايج بدست آمده با مقادير حداكثر مجاز استاندارد آب هاي آشاميدني ايران و EPA مقايسه گرديد ه است. بطور كلي بر اساس اطلاعات جمع آوري شده منابع آب زير زميني در برخي دشت هاي مانند دشت تهران، تبريز، زنجان و رفسنجان و دشت هاي واقع در حوزه هاي دز و كارون، زاينده رود، آلوده به انواع آلاينده ها از جمله فلزات سنگين، نيتروژن غير آلي (نيترات، نيتريت و آمونياك) بر و مواد آلي است. با توجه به اينكه آلودگي ها ناشي از تخليه پساب هاي كشاورزي، شهري و صنعتي هستاند. از اين رو جمع آوري، مناسب پساب ها و تصفيه آن ها مطابق استانداردهاي تخليه به محيط زيست از راهكارهاي پيشنهادي مي باشد.

منابع آب تجديدشونده, شاخص كميابي آب, استانداردهاي منابع آب, آلودگي آبهاي زيرزميني ايران