مدلسازي مديريت يكپارچه آب (مطالعه موردي : حوضه آبريز زاينده رود)  Fulltext 

[ حميدرضا صفوي ] - استاديار دانشكده مهندسي عمران، دانشگاه صنعتي اصفهان
[ عباس افشار ] - استاد دانشكده عمران، دانشگاه علم و صنعت ايران

خلاصه مقاله:

مديريت مجزا بر منابع آب تاكنون خساراتي را پيكره هاي آبي اعم از سطحي و زير زميني وارد نموده است. لذا امروزه مديريت جامع و يكپارچه آب به ويژه در مناطقي كه با محدوديت نسبي منابع آب روبرو هستند به عنوان ضرورتي اجتناب ناپذير پذيرفته شده است. مفاهيم و اصول اوليه اين نگرش جديد به منابع آب در حال تدوين است و به ويژه مدلسازي رفتار تلفيقي كمي – كيفي آبهاي سطحي و زير زميني در اين ميان از اهميت ويژه اي برخوردار است. در اين مقاله ابتدا به لزوم نگرش مديريت يكپارچه بر منابع آب به ويژه درمقياسهاي بزرگ نظير حوضه هاي آبريز پرداخته و سپس ضمن بيان محدوديت ها و مزاياي مدل شبيه سازي رفتاري اين سيستم پيچيده به كاربردي از آن در حوضه آبريز زاينه رود پرداخته شده است. حوضه آبريز زاينده بود به دليل تبادلات كمي و كيفي رودخانه زاينده رود با آبخوانهاي زيرين آن و نيز وسعت حوضه آبريز و همچنين انواع مصارف و آبهاي برگشتي به رودخانه و آبخوانهاي آن از پيچيدگي هاي خاصي برخوردار است كه سعي گرديده نتايج اجراي آن در زير حوه لنجانات در اين مقاله ارائه گردد. مدل شبيه سازي يكپارچه منابع آب براي يك سال آبي (80-1379) كاليبره و براي دو سال بعد (82-1380) با دوره هاي زماني يك ماه اجرا گرديده است. نتايج براي خطوط همتراز آب زير زميني به عنوان عامل كمي و نيز خطوط هم هدايت الكتريكي به عنوان عامل كيفي ارائه شده است.

مديريت منابع آب ، آبهاي سطحي ، آبهاي زير زميني ، تلفيق ، يكپارچگي ، آلودگي ، حوضه آبريز زاينده رود