مديريت مشاركتي منابع آب  Fulltext 

[ اميرحسين ناظمي ] - گروه آب، دانشكده كشاورزي، دانشگاه تبريز
[ علي اشرف صدرالديني ] - گروه آب، دانشكده كشاورزي، دانشگاه تبريز
[ علي حسين زاده دلير ] - گروه آب، دانشكده كشاورزي، دانشگاه تبريز

خلاصه مقاله:

مديريت آبياري يك امر پيچيده اي است كه التزام عملي و واقعي كليه عوامل موثر در آن يعني سازمان هاي دولتي و نيز زارعين را مي طلبد. كشاورزان به عنوان مشتركين اصلي آب آبياري داراي انگيزه قويتري براي مديريت موثرتر آب مي باشند. به نظر مي رسد كه هيچ سازمان دولتي نتواند به آن سطح از التزام كاري و راندمان مصرف آب كه كشاورزان از خود نشان مي دهند برسد. عليرغم وجود شواهد بر محاسن مديريت مشاركتي آب توجه ويژه اي در اين مورد نشده است. لذا چگونگي استفاده از دانش و مهارت هاي بومي براي نيل به پتانسيل واقعي در مديريت آب كشاورزي بايد مورد مطالعه قرار گيرد. در حاليكه مشاركت دولتي سازمان هاي آب و كشاورزي بدون شك سهم عمده اي را در افزايش توليدات كشاورزي ايفا مي كند ناديده يا كم اثر گرفتن همكاري فعال عامل سوم يعني كشاورزان، يك تضادواقعي در مديريت منابع آب مي باشد كه منجر به همكاري نامتناسب بين مشاركت كنندگان گرديده است. بويژه در مواقعي كه بيشتر پروژه ها با محدوديت سرمايه گذاري از نظر اجرا و نگهداري مواجه هستند. به دليل علاقه و نقش مستقيم كشاورزان انتشار مي رود كه فرصت مناسب براي مشاركت فعال در مديريت آبياري در اختيار آنها قرار گيرد.
اين مقاله با هدف قرار دادن ضرورت مشاركت دولتي – مردمي در مديريت آب كشاورزي به بررسي ابعاد مختلف آن از قبيل نيازهاي كشاورزان، مديريت آبياري توسط بهره برداران، ابزار قانوني مديريت و سازماندهي كشاورزان مي پردازد. اين مطالعه مي تواند مبناي رهيافت مديريت مشاركتي منابع آب خصوصا آب كشاورزي قرار گيرد.

مديريت آبياري-مديريت آب كشاورزي-مديريت مشاركت دولتي - مردمي ، مديريت مشاركتي