زمانبندي حركت قطارها يكي از مسايل مهم برنامه‌ريزي در راه‌آهن بشمار مي‌رود. در چند دهه گذشته اين مساله به روشهاي مختلف مورد مطالعه پژوهشگران قرار گرفته و مدلهاي متنوعي به منظور يافتن يك برنامه زمانبندي خوب ارايه گرديده‌اند. تابع هدف اكثر اين مدلها كمينه كردن كل زمان تأخير قطارهاست. در اين مقاله زمانبندي حركت قطارها با هدف بيشينه كردن قابليت اطمينان برنامه مورد توجه فرار گرفته است. به عنوان يك ابزار تحليل روش شبيه‌سازي و بعنوان مطالعه موردي مسير تهران- مشهد انتخاب گرديده است. با استفاده از اين مدل عملكرد سيستم و تغييرات درصد قابليت اطمينـان برنامـه‌ زمانبنـدي قطارها تحت سياستهاي مختلفي نظير بهبود سيستم هدايت و كنترل قطار، بهبود سيستم تعمير و نگهداري، ارتقا سطح عملكرد بلاكها و دو خطه كردن مسير ارزيابي و روش برآورد حداكثر ظرفيت عملي مسير تحت شرايط عملياتي موجود مورد بحث قرار گرفته است

كلمات كليدي:

برنامه زمانبندي، قابليت اطمينان، شبيه سازي