سدها از مهمترين ابنيه آبي هستندكه به منظور حفظ و بهر هبرداري منابع آب مورد استفاده قرار م يگيرند. رسو بگذاري درمخازن سدها از جمله اين مسائل است. در مطالعات سدسازي معمو ً لا مقدار رسوب گذاري و نحوه توزيع آن مورد توجه قرار ميگيرد. در اين تحقيق، ١٠ سد از سدهاي كشور به نا مهاي دز، قشلاق، كرج، لتيان، اكباتان، درودزن، طرق، كارده، مغان و زاينده رود مورد مطالعه قرار گرفتند. اين سدها از نوع سدهاي بزرگ هستند كه از بين آنها سد دز با ارتفاع ٢٠٣ متر و حجم مخزن٣٣٤٠ ميليون متر مكعب بزرگترين و سد مغان با ارتفاع تقريبي ٣٠ متر و حجم مخزن ١٠ ميليون متر مكعب كوچكترين ميباشد تعدادي از اين سدها خاكي و بقيه بتني مي باشند. از آنجا كه سالهاست كه اين سدها مورد استفاده قرار گرفته اند ميتوان گفت كه عمل رسو بگذاري در آنها تقريبًا بحال تعادل رسيده و با نرخ نسبتًا ثابتي ادامه دارد.با استفاده ازمنحن يهاي حجم ارتفاع و ارتفاع سطح اوليه و ثانويه سدهاي مورد مطالعه، اقدام به انجام رو شهاي كاهش سطح و افزايش سطح به دو طريق برلند و ميلر و مودي گرديد تا ميزان دقت آنها در تخمين توزيع رسوب مخازن مشخص گردد. مقايسه توزيع رسوبات ته نشين شده در سدهاي فوق با مدل هاي نظري توزيع رسوب نشان داد كه هيچكدام از چهار مدل دقت و كارآيي لازم را نداشته و با خطاي بسيار وضعيت مخزن را برآورد مينمايند. كمترين مقدار خطا مربوط به سد لتيان با ١٣ درصد و بيشترين مقدار مربوط به سد دز با ٢٢ درصد ميباشد و در كل مدل كاهش سطح به روش برلند و ميلر به مراتب بهتر از ساير مد لها مي باشد.

كلمات كليدي:

توزيع رسوب، مخازن سدها، روش برلند و ميلر