آبشستگي بستر و ديواره رودخانه ها ، پديده اي است كه به صورت طبيعي در اثر عبور جريان آب ايجاد مي شود و به عنوان بخشي از تغييرات مورفولوژيكي رودخانه شناخته مي شود . آبشستگي گاهي به صورت غيرطبيعي و به دليل تغييرات ايجادشده توسط بشر ايجاد مي شود مثل ايجاد س ازه هاي هيدروليكي مختلف در مسير رودخانه . گودال هاي ايجاد شده در اثرآبشستگي در اطراف اين سازه ها ممكن است خطرات جدي را به همراه داشته باشد . تجربه نشان داده كه شكست هاي برشي وپديده تراوش ايجاد شده در اثر پديده آبشستگي باعث خرابي در انتهاي بستر محافظت شد ه گرديده است . از اين رو بررسي مكانيزم آبشستگي بخصوص در پايين دست حوضچه هاي آرامش از اهميت زيادي برخوردار است.طول كف بند حوضچه آرامش تاثير بسزايي در كاهش ميزان فرسايش دارد و چنانچه طول مناسبي براي آن در نظر گرفته نشود پرش هيدروليكي روي مصالح منتقل شده و باعث آبشستگي شديدي مي شود . در مورد طول كف بند مطالعات زيادي انجام شده ولي يكي از راههاي كاهش طول كف بند استفاده از ديواره هاي هدايت كننده واگرا مي باشد كه مطالعات كمتري در اين زمينه صورت گرفته است، لذا نتايج تحقيقات آزمايشگاهي انجام شده در اين پروژه نشان دا د كه با افزايش زاويه واگرايي ديواره هاي هدايت كننده جانبي حوضچه آرامش، عمق گودال آبشستگي كاهش مي يابد ولي پروفيل آبشستگي با تغيير اين زاويه مشابه بوده و در حالت بدون بعد مستقل از زاويه واگرايي ديواره هاي جانبي، دبي، عدد فرود جريان روي مصالح فرسايش پذير و زمان مي باشد.

كلمات كليدي:

آبشستگي، زاويه واگرايي، مدل آزمايشگاهي، پروفيل گودال آبشستگي