ايدئولوژي تعاريف متعددي دارد. پس ما مي بايست تعريفي از ايدئولوژي را در نظر بگيريم كه مناسب كار ما در تحليل انقلاب اسلامي 57 باشد. اين بدان دليل است كه هر ايدئولوژي بسته به زمان و مكان بروزش در عرصه تاريخ، ويژگي خاصي دارد كه آن را از ديگر ايدئولوژي ها ممتاز مي كند. اين تعريف ما، با بررسي آراء متفكرين ، تعريفي تركيبي خواهد بود . سوالات تحقيق حاضر چنين اند؛ ويژگي ممتاز و خاص ايدئولوژي انقلاب اسلامي 1357 چه بوده است؟ و تبعات اين خاص بودگي در عرصه داخلي و بين المللي چيست؟ همراه با ارائه يك مدل ما مدعي مي شويم ، ايدئولوژي عبارت است از نظامي فكري كه انديشه را به سطح عمل مي كاهد و معطوف به كسب يا حفظ قدرت در عرصه سياسي است . حال اگر اين گزاره كه؛ "دين عامل مشروعيت بخش به ايدئولوژي انقلاب ايران بوده است"، را بپذيريم ،مي بايست به اين بپردازيم كه چه عاملي در دين نقشي محوري و ممتاز در اين امر داشته است؟ نتيجه گيري ما چنين است كه اين "معنويت سياسي" است كه متمايز كننده انقلاب اسلامي است و اين مفهوم برآمده از دل سنت است . در واقع انقلاب اسلامي با ايدئولوژي اي مسلح به اين گونه مفاهيم ،تهديدي است از دل سنت براي جهان مدرن. قدرت بسيج زياد در داخل جامعه ،همصدا بودن با روح زمانه در معاندت با غرب ،ضعف داخلي ناشي از نبود سابقه اي غني در اداره جامعه ،و از لحاظ بين المللي هضم ناپذيري آن در متن دنياي متجدد از تبعات اين خاص بودگي در عرصه داخلي و بين المللي است.

كلمات كليدي: