امروزه اهميت تحقيقات و روشهاي تحقيقاتي در زمينه هاي مختلف علوم از اجتماعي و اقتصادي گرفته تا فني كشاورزي بر كسي پوشيده نيست و اين از اهميت در رابطه با علوم و فنوني كه با حيات و زدگي بشر و علوم گياهي سر و كار دارند مضاعف مي گردد. اهميت زمين و خاك محدود به امور تغذيه اي تنها نبوده و امروز از لحاظ مهندسي و ساخت و ساز ابنيه و جاده ها نيز داراي اهميت ميباشد. فرسايش خاك يكي از اشكال عمده و به تعبيري بسيار خطرناك تخريب خاك است كه به طور كلي باعث جابجايي و هدر رفت آن از بستر اوليه خود مي شود. فرسايش پذيري يعني توانايي رسوب و خاك در تحمل نيروهاي فرساينده كه بخشي از آن توسط خواص ذرات ساختماني مواد نظير چسبندگي، آبگذري، شكل ، اندازه و وزن مخصوص و قسمتي از آن بوسيله حفاظت توسط عوامل مختلف كنترل مي شود. از طرف ديگر وزن زاگرس يكي از بزرگترين واحدهاي ساختماني رسوبي ايران است كه در استان بوشهر بخش زاگرس چين خورده يا فارس ساحلي قرار دارد. بر اساس تقسيمات ليتواستراتيگرافي استان بوشهر از سازندهاي به سن كامبرين زيرين (560 ميليون سال پيش) تا پلديستوسن (2 ميليون سال پيش) تشكيل شده است كه اكثرا آهكي، دولوميتي، شيلي و بعضا نيز نمكي و گچي است. در اي تحقيق ارتباط بين عوامل زمين شناسي و فرسايش آبكندي در سطح استان بوشهر مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج بررسيها نشان مي دهد وجود لايه هاي مارني آهكي و گچي در سازندهاي گروه فارس و همچنين رسوبات ريزدانه كواترنز كه متشكل از ذرات ريزدانه ماسه، سيلت ، رس و نوع بافت خاك، پايداري كم خاكدانه ها رابطه مستقيمي با پيدايش و توسعه آبكند در اين مناطق داشته است. در اين تحقيق همچنين به منظور بررسي تاثيرات سازندهاي زمين شناسي بر روي كميت و كيفيت آبهاي زر زميني از آمار چاههاي مشاهده اي و آمار منابع آب دشتها و آمار كيفيت مابع آب و نقشه هاي هم عمق، و نقشه هاي هدايت الكتريكي استفاده گرديده است. بر اساس آمار موجود سطح سفره هاي آب زير زميني در اكثر دشتهاي استان در حال افت بوده و مهمترين عامل افت سطح آب، برداشت غير مجاز و خشكسالي هاي اخير بوده است. و مهمترين عامل در كيفيت آبهاي زير زميني مناطق مختلف وضعيت سازندهاي زمين شناسي و پيشروي جبهه هاي آب شور بوده است.

كلمات كليدي:

زمين شناسي ، تخريب ، كميت ، كيفيت ، آب زير زميني