ارزيابي اقتصادي و اجتماعي طرح هاي آبخيزداري به عنوان معيار مهمي براي ارزش گذاري آنها محسوب ميشود و از سويي ديگر روشهاي حفاظت آب و خاك با عناوين و اسامي متفاوت و در عين حال كارآمد وجود دارد كه از ديرباز در استان بوشهر توسط ساكنين حوزه هاي آبخيز طي حدود 300 سال قبل احداث شده است. هدف از انجام اين تحقيق شناسايي روشهاي سنتي در محدوده استان و همچنين مقايسه آنها با روشهايي كه هم اكنون توسط مديريت آبخيزداري اجرا مي گردد و اين مقايسه در قالب پرسشنامه و بازديدهاي صحرايي انجام خواهد شد و در نهايت هر دو روش از نظر ميزان تاثير در حفاظت آب و خاك، پوشش گياهي و مسائل اقتصادي و اجتماعي مورد برسي قرار خواهد گرفت مبناي كار عمليات اجرائي آبخيزداري در سالهاي 70 تا 77 مي باشد كه حدودا 84 مورد در استان انجام شده و 32 مورد از آنها تاكنون مورد بازديد صحرايي قرار گرفته است. 80 درصد از آبخيزنشينان از عمليات آبخيزداري ابراز رضايت داشتند و خواستار توسعه عمليات به روشهاي ديگر و 10 درصد هم خواستار تغيير محل اجراي طرح شدند. 80 دصد كارهاي انجام شده فاقد مطالعه جامع بوده و انجام مطالعات بعد از شروع پروژه و اتمام آن صورت گرفته است. عدم مطالعه جامع، عدم رعايت اصول فني و نبود اعتبار براي ادامه نظارت و اختصاص قسمتي از اعتبارات پروژه ها براي انجام پروژه ديگر و مشكلات اقتصادي مردم و اجراي پروژه ها بدون در نظر گرفتن مشاركت مردمي از عوامل موثر در شكست پروژه ها در محدوده مورد بازديد بود.

كلمات كليدي:

ارزيابي اقتصادي و اجتماعي ، روش سنتي ، روش نوين ، حفاظت آب و خاك