درنقاط مختلف ايران با توجه به شرايط اقليمي از دهها قرن تا كنون ذخيره آب سطحي به منظور افزايش آب زير زميني متداول بوده است ولي در حدود چندين دهه است كه علاوه بر روش هاي سنتي تغذيه مصنوعي ، تكنيك هاي جديد ديگري، نيز معرفي شده است. از دهه چهل تا كنون بيشتر طرح هاي تغذيه مصنوعي كه در ايران اجرا شده عمدتا از نوع حوضچه اي و پخش سيلاب مي باشد و در اين زمينه سرمايه گذاري چشمگيري در اقصي نقاط كشور صورت گرفته است. ولي از بين طرح هاي تغذيه مصنوعي و يا طرح هاي كه تغذيه مصنوعي هدف توم آنها بوده است. تعداد خيلي زيادي از بازدهي مناسبي برخوردار نبوده اند. يكي از عوامل عدم بهره وري بهينه از اين طرحها، عدم مطالعه دقيق اوليه و در نظر نگرفتن بهره برداري جانبي اين گونه طرح ها مي باشد. با توجه به مطالعاتي كه روي چندين طرح تغذيه مصنوعي ومهار سيلاب در نقاط مختلف ايران صورت گرفته (طرح تغذيه مصنوعي شبستر استان آذربايجان شرقي، طرح مهار سيلاب و تغذيه مصنوعي كبودر آهنگ استان همدان، طرح تغذيه مصنوعي جاشك و همچنين طرح مهار سيلاب و تغذيه مصنوعي آردو و تغذيه مصنوعي آردو در استان بوشهر) بازدهي و عدم بازدهي در رابطه با زمين شناسي و امكان سنجي آنها در اين نوشتار مورد بررسي قرار مي گيرد.

كلمات كليدي:

تغذيه مصنوعي ، مهار سيلاب ، پخش سيلاب ، بازدهي بهره وري بهينه