با شدت گرفتن مباحث مربوط به توسعه پايدار و همزمان گرايش روز افزون به سمت احياي بناهاي تاريخي و نياز به ايجاد پيوند ميان دارايي هاي تاريخي و نيازهاي امروزين، و با توجه فقدان تحقيقات جامع در اين خصوص، نوشتار حاضر در پي آن است تا بر اساس منابع مكتوب داخلي و خارجي و تجارب اجرايي بدست آمده طي ۶ سال گذشته در پروژه پرديسان سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري، با روشن كردن جنبه هاي مختلف موضوع به نتايح ملموسي در زمينه ايجاد هماهنگي ميان ضوابط حفاظت از بناهاي تاريخي و استلزامهاي قانوني مربوط به بهينه سازي مصرف انرژي نائل گردد.

كلمات كليدي:

توانبخشي،احيا، بناي تاريخي، انرژي، بهينه سازي، بستر هاي قانوني