انرژي خورشيدي به عنوان پايدارترين انرژي، واجد ويژگيهايي است كه هر كدام از اين ويژگيها، متضمن اثرات و نتايج مطلوبي هستند، و هر يك از اين آثار و نتايج نيز به نوبة خود در تحصيل توسعة پايدار ملي، نقش در خور توجهي ايفا مينمايند . بارزترين ويژگيهاي انرژي خورشيدي در پايداري و دائمي بودن آن، در دسترسي آسان و همه گير به آن، و در عدم توليد هر گونه مواد و ضايع ات بي فايده و مضر مي توان خلاصه نمود . نتايج مترّتب بر اين ويژگيها عبارتند از : فقدان انواع آلودگيهاي محيطي، حفظ استقلال و عدم وابستگي، ايجاد اشتغال، ايجاد هويت فضايي و كالبدي خاص در شهرها، تأثير بر تعريف شهرهاي جديد به عنوان “شهر” و نه يك “خوابگاه“، امكان ارائه طرحهاي نو در زمينه هاي هنري و فّني، حركت به سمت توسعة پايدار و امثالهم. عليرغم همة اين تبعات مطلوب و محاسن علمي و اقتصادي و محيطي، تا موقعي كه اين انرژي تنها به صورت موردي و موضعي يا به عنوان موضوع طرحهاي تحقيقاتي مورد استفاده قرار مي گيرد، تحصيل آثا ر و نتايج مطلوب آن به طور كامل مقدور نخواهد بود . به همين دليل به منظور اجرايي كردن و فراگير شدن استفاده از انرژي خورشيدي و وصول به اهداف اصلي توسعة پايدار و ارائة الگويي بومي براي توسعة پايدار مليِ ايران، پيشنهاد مي شود كه برنامه ريزي و طراحي و اجراي شهر هاي جديدي در مناطق مختلف اقليمي ايران با استفاده از انرژي خورشيدي در دستور كار قرار گيرند .مقالة حاضر ضمن تبيين و توجيه لزوم تهيه و اجراي چنين طرح و برنامه اي، در حد امكان به توضيح و تشريح موضوعات مرتبط خواهد پرداخت.

كلمات كليدي:

انرژي خورشيدي، شهرهاي جديد، توسعة پايدار، معماري، اقليم