يكي از پايه هاي شكل گيري معماري ايراني اقليم مي باشد . كه براين اساس معماري مناطق كويري ، گرم ومرطوب و سرد هويت وساختار خود را مي يافت وبر كالبد آنها معنا مي بخشيد . اما در جريان معماري به اصطلاح مدرن كه صرفا به قول نيچه رفتاري گله اي بيش نبود. باعث ازدست رفتن گوهر ناب معماري ايراني كه در قرنها ممارست به ايدآلهاي زمان و مكان دست يافته بودند پس زديم و خودباخته معماري بدون محتوا گشته ايم . حال پس از تاراج معماري در انديشه انيم تا با عناويني چون معماري پايدار ، بهينه سازي و غيره كه خود نيز تقليدي بيش از ديگران نيست، هويت ازدست رفته را به بناها و شهرهايمان بازگردانيم. ولي به قول حسن فتحي شايسته است . قبل از ايجاد يا ارائه ي راه حل هاي مكانيكي ابتدا بايد راه حل هاي سنتي درمعماري محلي را ارزيابي كرد: آنگاه اين روش ها را پذيرفت يا براي تطبيق با ملزمات مدرن و پيشرفته آنها را اصلاح كرد. .. اين فرايند مي بايست بر پيشرفت هاي جديد درعلوم انساني و فيزيك و نيز علوم همچون فن آوري مصالح ، آيروديناميك ، هواشناسي و فيزيولوژي مبتني باشد. در اين مقاله سعي كرده ايم براي بيان ارزشهاي اقليمي معماري ايراني با ارائه چار چوب نظري ؛ به بررسي معماري سنتي چهار اقليم ايران مي پردازيم : - معماري منطقه معتدل و مرطوب : معماري بومي- روستايي گيلان - معماري منطقه گرم و خشك: معماري بافت مسكوني يزد -معماري منطقه گرم و مرطوب: معماري بومي بوشهر: -معماري منطقه سرد: معماري بومي تبريز

كلمات كليدي:

معماري منطقه معتدل و مرطوب ,معماري منطقه گرم و خشك, معماري منطقه گرم و مرطوب ,معماري منطقه سرد