يكي از روشهاي بهينه سازي مصرف انرژي، استفاده از فن آوري هاي با كارائي انرژي بالا و سازگار با محيط زيست است كه در اين ميان سيستمهاي گرمايش و سرمايش منطقه اي (District Heating & Cooling) با فناوري ساده و ارزان، نقشي مهم در كاهش انتشار گازهاي گلخانه اي و آلودگي هوا و همچنين افزايش امنيت انرژي دارند. اهميت زياد اين سيستم ها به قابليت بالاي آنها در استفاده از انواع مختلف انرژي ارزان و همچنين انرژيهاي تجديدناپذير از جمله انرژيهاي زمين گرمائي، بيوماس و … مي باشد. شناخت كافي از علت توسعه اين سيستمها در برخي از كشورها ازجمله دانمار و بالعكس عدم پيشرفت قابل توجه آنها در برخي ديگر از كشورها عليرغم وجود برنامه هاي حمايتي مختلف، مي تواند در چگونگي تنظيم سياستهاي دولتها جهت ترويج اين سيستمها موثر باشد. ميزان تعرفه برق، گاز و حرارت، وجود قانون انرژي وحرارت، روند گشايش بازارهاي برق و گاز، ماليات بر آلاينده ها و … از مهمترين عوامل موثر بر توسعه سيستمهاي گرمايش و سرمايش منطقه اي خواهد بود. در اين مقاله روند توسعه سيستمهاي DHC در برخي از كشورها بررسي گريده و بر اين اساس پيشنهاداتي جهت چگونگي اشاعه اين سيستمها در ايران مطرح شده است.

كلمات كليدي: