ميراث فرهنگي اصطلاحي است كه به كيفيت ها و ويژگي هاي مكان هايي كه داراي ارزش هاي زيبايي شناختي، تاريخي، علمي يا اجتماعي براي نسل هاي گذشته، حال و آينده هستند منسوب است . طي بيست سال اخير آنچه كه بدان ميراث فرهنگي گفته مي شود با توجه به گستردگي و تنوع موضوعي به مقياس وسيعي توسعه يافته اس ت و مفهوم اين واژه نيز به همان نسبت كاملتر شده است . در بيان كلاسيك واژه ميراث فرهنگي به عنوان دستاوردهاي نسل گذشته براي آينده ناميده مي شود . اما در حال حاضر آن را شاهدي از گذشته كه از سوي جمع، ميراث جامعه كنوني به حساب آيد مي دانند . ميراث فرهنگي به عنوان ي ك پديده اجتماعي، انعكاسي از جامعه اي است كه آن را خلق كرده و به آن ارزش داده است . اين مفهوم در پهنه وسيع ساختمان ها، باغ هاي تاريخي، موزه ها، پارك ها و باغ هاي موضوعي، . . . . و به عنوان يك مفهوم هويت خاصي به اين آثار مي بخشد . اين ميراث چه ابنيه تاريخي باشد و چه فضاها و منظرهاي طبيعي حفاظت شده، دائماً در معرض خطرات تخريبي ناشي از تاثير گذشت زمان، اعمال غيرمسئولانه افراد، فرسايش، رطوبت، آلودگي، گسترش شهرسازي، توريسم گروهي و همگاني هستند . اگر ميراث فرهنگي تنها به عنوان بقاياي باستاني معرفي شود پنداري نادرست خو ا ه د بود . زيرا بين ميراث فرهنگي ،تاريخ و هويت هرمكان و مردم آن سرزمين رابطه اي تنگاتنگ وجود دارد . ميراث فرهنگي تنها بيان يك تاريخ نيست، بلكه بيان ديدگاه هاي مختلف نظير ايدئولوژي مردمان آن سرزمين، افتخارات ملي، ايده هاي رمانتيك، خلاقيت، هنر، اقتصاد و سياست ن آها مي باشد . مهمترين عاملي كه در حال حاضر گريبانگير ميراث ارزشمند شهري ما مي باشد عدم شناخت همه جانبه مي باشد . برهمين اساس در اين مقاله سعي بر آن خواهد بود تا ضمن معرفي انواع ميراث فرهنگي شهري و شناسايي ابعاد مختلف آن مانند حدود و صغور، لايه هاي معاني مست تر، مصاديفي كه اين آثار را واجد ارزش مي كند به معرفي راهبردهايي جهت حفظ و سازماندهي اين ميراث ارزشمند شهري بپردازد .

كلمات كليدي:

اهميت فرهنگي، معنا، ارزش، اصالت، يكپارچگي، حفاظت