رودخانه زاينده‌رود مهمترين جريان آب سطحي استان اصفهان مي‌باشد كه حفظ كيفيت آن به لحاظ كشاورزي و زيست‌محيطي از اهميت بسزايي برخوردار است. در اين مطالعه به منظور شناسايي ميزان تاثير پساب‌هاي صنعتي، كشاورزي و مسكوني حد فاصل دو ايستگاه كيفيت سنجي پل‌كله و لنج، پارامترهاي كيفي آب رودخانه از سال شهريور 1378 لغايت شهريور 1383 مورد مطالعه و مقايسه قرار گرفتند. نتايج اين بررسي نشان داد كه ميانگين÷ EC در ايستگاه پل‌كله (بالادست) به طور متوسط 47/0 دسي‌زيمنس بر متر بوده در حالي كه در ايستگاه لنج (پايين دست) اين پارامتر به 92/0 دسي‌زيمنس بر متر افزايش يافته است. مقدار نيز SAR نيز از 7/0 به2 به ترتيب در دو ايستگاه افزايش نشان مي‌دهد. به علاوه ميانگين تغييرات نسبي مقادير Cl، Na، SO4 و K بين دو ايستگاه به ترتيب 412، 432، 225 و 206 درصد برآورد شده است. اين افزايش‌ها حتي در حالتي كه دبي رودخانه در پايين دست افزايش نشان داده نيز قابل توجه بوده است. همچنين نتايج اين مطالعه نشان مي‌دهد كه افزايش مقادير پارامترها در شرايط حداقل دبي رودخانه به شدت بيشتري افزايش يافته است به طوري كه ميانگين تغييرات نسبي پارامتر EC در دو ايستگاه در ماه آبان (به طور متوسط در 6 سال) به 176 درصد براي EC رسيده است. در مجموع نتايج اين بررسي نشان مي‌دهد كه تغييرات كيفي در حد فاصل اين دو ايستگاه مجاور هم قابل توجه بوده و آلودگي‌هاي متمركز (ناشي از پساب حاصل از صنايع بزرگ منطقه) و غير‌متمركز (ناشي از زهاب‌هاي كشاورزي) تاثير بسزايي در كاهش كيفيت آب رودخانه داشته است.

كلمات كليدي:

كيفيت آب رودخانه ،آلودگي ،دبي ،EC,SAR