|
مدل الگوريتم ژنتيك در بهينه سازي سيستم بك مخزني چند منظوره زاينده رود
نويسندهگان:
بنفشه زهرايي - استاديار، دانشكده عمران آب، دانشگاه تهران
سيدموسي حسيني - كارشناس ارشد مهندسي منابع آب، گروه مهندسي آبياري وآباداني، دانشگاه تهران
محمدرضا نجفي - استاديار، گروه مهندسي آبياري و آباداني، پرديس كشاورزي ومنابع طبيعي، دانشگاه تهران
خلاصه مقاله:
در اين تحقيق جهت تدوين سياستهاي بهرهبرداري از سيستم تكمخزني چند منظوره زايندهرود، از يك الگوريتم سه سيكلي مشتمل بر بهينهسازي، ايجاد همبستگي و شبيهسازي استفاده گرديد. يك مدل بهينهسازي بهرهبرداري از مخزن با هدف حداقل نمودن خسارت ناشي از رهاسازي جريان ماهانه تدوين و با استفاده از رهيافت الگوريتم ژنتيك مقادير بهينه خروجي ماهانه در طول يك دوره زماني طولاني مدت بدست آمد. سپس با ايجاد همبستگي بين متغيرهاي حالت و تصميم حاكم بر سيستم، در سه سناريوي مختلف سياستهاي خروجي بر اساس نتايج همبستگي و اعمال محدوديتهاي مربوط به حجم و خروجي مخزن و استفاده از تكنيك ارزيابي متقاطع شبيهسازي گرديدند. نتايج بدست آمده نشان دهنده كارآمدي مدل الگوريتم ژنتيك بسط داده شده جهت بهينهسازي مقادير رهاسازي ماهانه مخزن و در نتيجه تدوين سياستهاي شبيهسازي شده بر اساس نتايج معيارهاي مورد ارزيابي ميباشد.
كلمات كليدي:
الگوريتم ژنتيك، مدل بهينهسازي، سيستم تكمخزني چند منظوره، اعتمادپذيري. سيستم رودخانه-مخزن زايندهرود
|
