كشور ايران با داشتن ميانگين 250 ميليمتربارندگي ساليانه كه كمتر ازيك سوم متوسط بارندگي جهاني است،جزو اقاليم خشك حياتي محسوب مي شود. درچنين شرايطي انتظار مي رود كه زمينه اي را فراهم آوريم كه حداقل خروجي و حد اكثر نفوذ را در هنگام بارندگي درحوزه هاي آبخيز داشته باشيم . مقايسه آمار سيل ، بارندگي و بحران آب با تخريب پوشش گياهي در كشور، درده هاي اخير بيانگر آن است كه متاْ سفانه عليرغم كمبود ميزان بارش، استفاده مطلوبي از همين مقدار اندك بارندگي نيزصورت نگرفته و عملاً شرايطي را فراهم آورده ايم كه در پاره اي از موارد موجب بروز خسارات جبران ناپذيري هم گشته است. اين امر در اكوسيستمهاي بياباني وخشك كه بيش ازسه چهارم كشور را در بر مي گيرد از اهميت فوق العاده اي برخوردار است .از جمله مواردي كه باعث بروز چنين بحراني شده است تخريب شديد پوشش گياهي است كه متاسفانه دردورهْ هاي خشكسالي اخير نيز بجاي بر نامه ريزي در جهت كاهش اين پديده عملاً در راستاي تشديد آن گام برداشته ايم، در اين مقاله ابتدا نقش و اهمـيت پوشـش گياهي در حفـظ، ذخيره و نفوذ دادن بارندگيها در سفره هاي زير زميني با استفاده ازتجربيات و تحقيقات صورت گرفته در داخل وخارج كشور و تجارب جهاني مورد تاْ كيد قرار گرفته و سپس توصيه هايي در اين خصوص در راستاي جلوگيري از بروز بحران سيل وخشكسالي با تكيه برنقش پوشش گياهي ارائه گرديده است .

كلمات كليدي:

حوضه آبخيز،رواناب ، گياه