پوشش گياهي با حفظ و نگهداري ذرات آب باران، از برخورد مستقيم ذرات باران به خاك جلوگيري مي كند و موجب نفوذ آب در خاك مي گردد. عدم پوشش گياهي مناسب، موجب سله بستن خاك، حركت روان آب و نتيجتا فرسايش خاك مي شود. در اين آزمايش ده توده بذر گونه Elymus hispidus (opiz) Melderis از مراتع كشور ايران جمع آوري شد. آزمايشات وزن هزاردانه، هدايت الكتريكي، تترازوليوم، جوانه زني استاندارد، جوانه زني در شرايط سرد، جوانه زني در خاك سرد، پيري تسريع شده، سرعت رشد نهال و تنش خشكي در قالب طرحهاي آزمايشي در مورد هر يك از اين توده ها اجرا گرديد. همچنين نمونه هاي مورد مطالعه در ايستگاه تخقيقاتي سد زاينده رود در شرايط ديم در دو تاريخ نيمه اول مهر و آبان ماه به ميزان يكصد عدد بذر در هر متر طولي در قالب طرح بلوك كاملاً تصادفي با سه تكرار كاشته شدند. هر كرت شامل دو رديف، با فاصله 50 سانتي متر بوده و مقدار نهال سبز شده بطور روزانه شمارش گرديد. آناليز آماري داده ها با استفاده از نرم افزار SAS انجام شد. نتايج نشان داد كه در سطح 5 درصد اختلافات معني داري بين توده هاي بذر از نظر درصد استقرار نهال در مزرعه وجود داردو همچنين اثر تاريخ كشت بر درصد زنده ماني نهال در سطح 5 درصد معني دار بود. آناليز داده ها نشان داد كه شاخص بنيه بذر در آزمايش اندازه گيري رشد نهال همبستگي بالايي با درصد زنده ماني نهال دارد. همچنين همبستگي جوانه زني بذر در روز چهارم تنش خشكي 4 مگا پاسكال با سبز شدن نهال در عرصه برابر 47/0 در سطح 5درصد معنيار بود. درنتيجه توده هاي قلعه آرزومند و بروجن كه داراي بنيه بذر بالاتري بودند براي كاشت در ارتفاعات كناره هاي رودخانه و درياچه سد زاينده رود و جلوگيري از فرسايش خاك مناسب تر هستند.

كلمات كليدي:

زاينده رود، چادگان، فرسايش خاك، حفاظت خاك، گياهان علوفه اي، زنده ماني نهال