يكي از پر آب ترين مناطق كشور جلگه خوزستان با 33% كل آبهاي كشور، شامل 5 حوضه آبريز كارون، مارون- كوپال، دز، كرخه و زهره- هنديجان مي باشد كه مساحتي بالغ بر 67000 كيلومتر مربع را دربر ميگيرد. پتانسيل مناسب آبي منطقه موجب گرديده تا طرح هاي متعدد عمراني از جمله سدهاي مخزني و برق آبي فراواني مورد مطالعه قرار گيرد كه عموما در حوضه هاي فاقد آمار به اجرا در مي آيند. براي محاسبه دبي اوج سيلاب در حوضه هاي فاقد آمار معمولا ازروشهاي تجربي استفاده ميگردد. در اين تحقيق ضمن مروري بر روابط تجربي و تحقيقات انجام شده در اين زمينه ، بدليل كاربرد زياد روش ديكن در منطقه خوزستان، اقدام به واسنجي اين روش گرديده است. براي اين كار پس از بررسيهاي لازم، 11 ايستگاه هيدرومتري در غرب و جنوب غربي جلگه خوزستان انتخاب و آمار آنها بازسازي و تكميل گرديد. سپس با استفاده از رابطه همبستگي بين مساحت و سيلاب با دوره برگشتهاي مختلف معادله جديدي بر حسب مساحت و دوره برگشت بدست آمد كه براي محاسبه دبي حداكثر سيلاب در منطقه مورد مطالعه با سطح اعتماد 99% براي حوضه هاي آبريز تا 10000 كيلومتر مربع قابل استفاده ميباشد.

كلمات كليدي:

سيلاب حداكثر، روش ديكن ، روشهاي تجربي، حوضه هاي آبريز خوزستان