در كشور ما توليد بادام و فندوق به لحاظ اقتصادي از جايگاه ويژه اي برخوردارند. گياه فندوق (Corylus avellana)معمولا در مناطقي رشد مي كندكه بارندگي بتواند نيازهاي آبي آن را برآورده نموده و يا در مواقع كمبود بارندگي بتوان نيازي آبي آن را ازمنابع آبي مانند آب قنات يا آلهاي زري زميني مرتفع كرد. آنچه كه مسلم است احتياجات آبي دو گونه با هم متفاوت است و بنظر مي رسد در بادام (Prunus dulcis) توقع آبي كمتر از فندوق است علي رغم نكته مذكور ملاحظه مي گردد در برخي از كشورها و بويژه در بخشهاي مركزي ايران كشت هر دو گونه تام است. به عبارت ديگر در كشاورزي سنتي نياز آبي هر دو گونه در يك سطح در نظر گرفته مي شود. در اين مطالعه به منظور بررسي نحوه مديريت كمبود آب دركشت توام دو گونه اثر كمبود آب روي پتانسيل برگ و =ارامترهاي تبادل گازي درگياه بادام مورد ارزيابي و با گياه فندوق مقايسه گرديد. در اين بررسي هر دو گونه در كنار هم كشت و تحت تاثير سه رژيم آبي (صد درصد شصت درصد وسي درصد ظرفيت مزرعه) قرار گرفتند. تحت شرايط آبياري كامل (100% ظرفيت مزرعه) ميزا خالص تثبيت گاز (A) Co2 در نهالهاي بادام بيشتر از نهالهاي فندوق بود (16.2??mol Co2.m-52.s-1) براي بادام و 12.3?? mol Co2.m-2.s-1 براي فندوق) از طرف ديگر ملاحظه گرديد كاهش مقدار فتوسنتز خالص ناشي از كاهش پتانسيل آبي برگ در نهالهاي فندوق بيشتر از بادام است. فعاليت تبادل گازي در طول روز درنهالهاي قندوف نوسان بيشتري نسبت به بادام داشت. درحاليكه اين پارامتر در نهالهاي بادام از يكنواحتي بيشتر برخوردار بد بويژه در تيمار آبي ظرفيت مزرعه. همچنين در نهالهايي فندوق ميزان فتوسنتز ازحساسيت بيشتر در ارتباط با تغيير هدايت روزنه اي (gs) نسبت به بادام برخوردار بود بويژه وقتي كه هدايت روزنه اي در طول روز به حداقل خود مي رسد . در هر دو گونه پتانسيل آبي برگ (؟؟) تحت تاثير رژيمهاي آبي قرار گرفت . در كل مي توان نتيجه گرفت كه مديريت تنظيم آبي در هنگام كمبود آب در فندوق مشكل تر از بادام است و كشت توام پيشنهاد نمي گردد.

كلمات كليدي:

پتانسيل آبي ، فتوسنتز خالص ، تبادل گازي ، هدايت روزنه اي