با مطرح شدن آبخوانداري به عنوان راهكاري براي ذخيره نزولات آسماني و استفاده بهينه از سيلابها، انگيزه ايجاد ايستگاه هاي تحقيقي – ترويجي آبخوانداري در استان هاي مختلف كشور و از جمله در استان همدان ايجاد شد. با توجه به بافت اجتماعي و اقتصادي مناطق روستايي استان همدان وتراكم بالاي جمعيت در اراضي و بهره برداري فشرده و متراكم از اغلب مناطق آن، امكان اجراي پخش سيلاب در عرصه هاي منابع ملي (آنچنانكه دراغلب موارد، در ديگر طرح هاي آبخوانداري كشور انجام شده) ميسر نگرديده، لذا عرصه پخش سيلاب درهر دو مورد، پخش سيلاب طاسران كبودر آهنگ (طرح اجرا شده) و علي اباد دمق(طرح پيشنهادي) بر روي زمين هاي زراعي مكان يابي شده كه تبعا مسائل و جنبه هاي ويژه اي ازمشاركت و رضايتمندي مالكان اراضي را طلب مي نمايد. در اين مقاله مراحل اجرايي و جلب رضايت و همكاري مردم در طرح اجرا شده طاسران كبودر آهنگ، پيامدهاي آن و ديدگاه هاي مردم پس از اجراي طرح مورد بررسي قرار گرفته و ارائه شده است. همچنين ديدگاه هاي مردمي در خصوص مشاركت يا عدم همكاري در طرح علي آباد مورد بررسيي قرار گرفته و ارائه شده است. ديدگاه هاي مشاركتي در هر دو طرح عمدتا ديدگاه «ابزاري» به مشاركت بوده است وطرح اجرا شده طاسران را هم اكنون با چالش هاي مهمي رو در رو ساخته است.

كلمات كليدي:

مشاركت مردمي ، آبخوانداري ، استان همدان