مديريت بحران به مجموعه اقدامهايي اطلاق مي شود كه قبل از وقوع، در حين وقوع و بعد از وقوع سانحه، جهت كاهش هر چه بيشتر آثار و عوارض آن انجام مي گيرد . اين اقدامها با توجه به انواع بلاياي طبيعي و محيطي كه اين گونه بلايا در آنجا رخ مي دهد، متفاوت است . يكي از نواحي كه در صورت وقوع بلايا به خصوص زلزله، آسيبهاي جدي را متحمل مي شود، نواحي شهري مي باشد كه اين خود ضروت اجراي برنامه بحران را روشن مي سازد. در مناطق شهري، اثرات زيانبار معمول در اثر وقوع سوانح طبيعي، شامل تلفيقي از ويرانهاي كالبدي و اختلال عملكرد عناصر شهري است . انهدام سازه ها و ساختمانهاي مسكوني، شبكه راهها و دسترسي ها مثل تلفن، برق، لوله كشي آب، گاز و ... از آن جمله هستند. غير از آسي بهاي مستقيم ناشي از ويراني تاسيسات و ابنيه، خسارت حوادث تبعي را نيز بايد مدنظر داشت . حوادث انساني به عنوان يكي ديگر از ابعاد بحران است كه اين تلفات به خصوص در مناطقي كه از جمعيت زياد برخوردارند و داراي بافت فشرده اي مي باشند، بيشتر مي گردد. . در اين مقاله كوشيده شده تا به نقش مديريت بحران در كاهش آسيب هاي ناشي از زمينلرزه پرداخته شود.

كلمات كليدي:

مديريت بحران – زلزله – برنامه ريزي شهري