سولفور همواره به عنوان عنصري مزاحم در زغال شناخته شده است و مي‌تواند مشكلاتي از قبيل كاهش ارزش حرارتي زغال سنگ، تاثير منفي در كيفيت و افزايش هزينه ايجاد نمايد. از طرفي با توجه به اينكه زغال مصرفي عمدتاً در صنايع توليد الكتريسيته، صنعت فولاد به منظور توليد كك و نيز توليد نفت و گاز به كار مي‌رود، سولفور موجود در آن ممكن است حجم زيادي گازهاي SO2و H2S توليد نمايد كه سبب بروز آلودگي هوا و محيط زيست مي‌گردد.سولفور موجود در زغال داراي منشأهاي متفاوتي مي‌باشد كه از اين ميان سولفور پيريتي عامل اصلي آلودگي‌هاي زيست محيطي است. از مهمترين اين آلودگي‌ها مي‌توان به تشكيل پساب‌هاي اسيدي اشاره نمود كه اثرات مخربي بر كيفيت آب‌هاي زير زميني و سطحي و گياهان دارد. از آنجايي كه ايران داراي معادن زغال زيادي از قبيل زغالسنگ البرزشرقي، طبس، زرند كرمان و... مي‌باشد، بررسي فرآيندهاي اكسيداسيون پيريت در شناسايي پساب هاي اسيدي و همچنين استفاده از كاني‌هاي خنثي كننده در جلوگيري از انتشار آلودگي پساب ها از اهميت قابل توجهي برخوردار است. لذا در اين مقاله سعي شده است تا در مورد منشاء بوجود آمدن سولفور بحث شده و سپس نقش آن در آلودگي هاي زيست محيطي مورد مطالعه قرار گيرد.

كلمات كليدي:

سولفور، زغال، آلودگي، محيط زيست، پيريت