وجود منابع آب و خاك كه اساس زندگي انساني بر پايه آن استوار است از اهميت زيادي برخوردار مي باشد. امروزه به دليل افزايش جمعيت و محدوديت منابع مذكور، ضرورت توجه بيشتر و استفاده شايسته تر از آن را ضروري مي نمايد. بر اين اساس، در صورت اعمال مديريت صحيح و بهره برداري اصولي مي توان بدون آن كه اصل اين منابع دچار كاستي شود از آن سود جست. در مقاله حاضر، سعي شده است با ياري گرفتن از ديدگاه سيستمي و با ضمن بيان اهميت موضوع و شناسايي برخي عوامل موثر در تخريب و زيان هاي اجتماعي – اقتصادي ناشي از آن ، وضعيت موجود را تحليل نموده و در نهايت، راهكارهاي مناسب و پيشنهادات جديدي ارائه گردد. نتايج حاصله نشانگر آن است كه مجموعه از اي عوامل طبيعي و انساني نه به صورت منفرد بلكه در ارتباط و تعامل با همديگر در تخريب منابع آب و خاك نقش داشته اند. ليكن نقش عوامل انساني و پيامدهاي آن برجسته تر مي باشد.

كلمات كليدي:

عوامل تخريب در منابع آب و خاك ، پيامدهاي اقتصادي - اجتماعي ، پايداري و ناپايداري ، نگرش سيستمي