نقشه هاي آنالوگ يكي منابع اطلاعات مكاني با ارزشي هستند كهبه وفور در اختيار كاربران قرار دارد. تبديل اينگونه نقشه ها به اطلاعات رقومي-برداري با استفاده از امكانات سخت افزاري و نرم افزاري و روشهاي موجود، گاها بدون در نظر گرفتن مزايا و معايب آنها صورت مي گيرد. در اين بررسي سه روش معمول On Screen Digitizing OSD ، روش خودكار و نيمه خودكار با يكديگر مقايسه گرديدند. بدين منظور از نقشه توپوگرافي بلوك ياسوج درمقياس 1:250000 تعدا د 15 منتحني هاي تراز به عنوان نمونه به روش تصاودفي انتخاب شدند. پس از توليد داده هاي برداري از نمونه ها با سه روش، ميانگين خطا بين نمونه ها محاسبه و آزمون تفاوت دو ميانگين براساس توزيع فراواني تي براي دو روش نيمه خودكار و خودكار انجام پذيرفت. نتايج تحقيق نشان داد كه روش نيمه خودكار بهترين برآورد را ارائه كرده و نسبت به روش OSD كمترين خطا را ايجاد مي كند. مقايسه نرم افزارهاي توليد داده هاي برداري به صورت نيمكه خودكار و خودكار نشان داد كه به لحاظ آماري اختلاف معني داري بين نتايج آنها وجود دارد.

كلمات كليدي:

اطلاعات مكاني، داده هاي برداري ، روش نيمه خدكار ، روش خودكار