كشور ايران از جمله كشورهايي مي باشد كه سالانه به سبب بروز بلاياي طبيعي دچار خسارات فراواني مي گردد. از جمله اين بلايا وقوع زمين لغزش درمناطق مستعد به اين خطر مي باشد. از جمله راهكارهايي كه جهت كاهش ميزان خسارت اين عامل طبيعي مي توان ارائه نمود، پهنه بندي مناطق مستعد وقوع زمين لغزش مي باشد. اين امر سبب مي گردد تابا شناخت مكانهاي مستعد، پيش بيني هاي لازم جهت كاهش خسارات ناشي از وقوع آن به عمل آيد. تاكنون روشهاي فراواني با استفاده از سيست اطلاعات جغرافيايي در اين زمينه ارائه گرديده است كه از جمله اين روشها، روش پهنه بندي خطر زمين لغزش ارائه شده توسط حائري و سميعي بوده است. ولي با توجه به نقش مهم كاربري اراضي در وقوع زين لغزش ، از جمله نقاط ضعف اين روش عدم بكارگيري عامل كاربري اراضي مي باشد. در اين تحقيق عامل كاربري اراضي در معادلات اين روش وارد گرديدو به جاي عامل طول گسل و آبراهه و راه از عوامل فاصله از گسل، راه و آبراهه استفاده گرديد. مقايسه نتايج حاصل از اين دو روش نشان دهنده بهبود روش اصلاحي نسبت به روش حائري – سميعي مي باشد.

كلمات كليدي:

زمين لغزش ، حوزه آبخيز، پهنه بندي ، سيستم اطلاعات جغرافيايي ، صفي آباد