جمع آوري و استفاده از اطلاعات مكاني مربوط به وضعيت كنوني حادثه دركمترين زمان ممكن از جمله نيازهاي اساسي در مديريت بهينه حوادث مي باشد. تحقيقات انجام شده در اين زمينه گوياي آن است كه اين امر جز با همكاري سازمانهاي درگير مديريت حوادث ميسر نمي گردد. بعبارتي ديگر هر يك از سازمان هاي مذكور مي بايستي جمع آوري بخشي از اطلاعات مكاني مورد نياز در مديريت حوادث را بر عهده گيرند و با به اشتراك گذاري اين اطلاعات، ان را در دسترس ساير ارگانهاي مسوول قرار دهند. در اين راستا (2005) Mansourian نشان داد كه زير ساخت داده مكاني (SDI) و GIS تحت وب، چارچوب مناسبي براي مديريت اطلاعات مكاني در شرايط بحراني بوده و با استفاده از اين چارچوب مديريت بحران را مي توان بطور قابل ملاحظه اي ارتقاء داده و تسهيل نمود. با توجه به چارچوب SDI مديريت بحران سيستم اطلاعات مكاني همراه آن را اصطلاحا GIS همراه مي نامند، مي تواند نقش مهمي در جمع آوري و بهنگام سازي اطلاعات مورد نياز با توجه به اهيت مساله زمان داشته باشد. GIS همراه همچنين مي تواند تصميم هاي اخذ شده توسط مامورين امداد درمنطقه رابهبود بخشد. اين در حاليست كه براي استفاده از فناوري GIS همراه در مديريت حوادث، لازم است مدل مفهومي SDI مديريت بحران را بگونه اي توسعه داد كه پشتيبان كننده كاربريها و خصوصيات محيط همراه در مديريت حوادث باشد. در قالب يك پروژه تحقيقاتي، توسعه مدل مفهومي SDI مديريت بحران و ايجاد يك سيستم GIS همراه نمونه جهت مديريت بهينه حوادث دردست اجرا مي باشد. در اين مقاله، اهداف و دستاوردهاي پروژه تاكنون ارائه مي گردد.

كلمات كليدي:

زيرساخت اطلاعات مكاني ، سيستم اطلاعات مكاني همراه و مديريت حوادث