عدم تناسب كاربري اراضي در حوضه آبخيز زيدشت طالقان اصلي ترين عامل بروز سيلابهاي عظيم و مخرب بهاره و پاييزه مي باشد. در اين تحقيق مقايسه و پيشنهاد كاربري هر قطعه زمين با استفاده از روش Sheng صورت گرفته و كاربري هر قعه زمين با توجه به دو پارامتر شيب زمين و عمق خاك و تلفيق محدوديت سيلگيري و مالكيت اراضي انتخاب مي گردد. نقشه قابليت اراضي حوضه با توجه به پارامترها و محدوديتهاي مورد نظر درمحيط GIS تهيه شده و با مقايسه كاربري فعلي اراضي زيدشت، مناطق عدم تناسب كاربري (67/36 درصد) و مناطق با كاربري متناسب ولي نيازمند عمليات حفاظتي (8/4 درصد) مشخص گرديد. سپس شمارۀ منحني و دبي اوج سيل در دوره بازگشت هاي 50،25،20،10،5،2 و 100 ساله دردو حالت كاربري فعلي و كاربري پيشنهادي توسط روابط S.C.S تعيين و ميزان بار ش در دوره بازگشت هاي مذكور توسط روابط وزيري محاسبه شده و نقش عدم تناسب كاربري در افزايش دبي سيل به ميزان 85/40 درصد محرز شد. بعد از تجزيه و تحليل آماري اختلاف دبي سيل در دو حالت كاربري فعلي و كاربري آتي در سطح 95 درصد معني دار شد.

كلمات كليدي:

روش تي شنگ ، كاربري اراضي ، سيستم اطلاعات جغرافيايي (GIS) ، دوره بازگشت سيل و دبي اوج