بسياري از اطلاعات مورد استفاده در مديريت جنگل مبناي جغرافيايي داشته ونيازمند به روز شدن مي باشند. عموما نقشه هاي موجود كه از عكس هاي هوايي تهيه شده اند چنين پتانسيلي را ندارند و سيستم موقعيت ياب جهاني (GPS) مي تواند چنين امكاني را فراهم نمايند. استفاده ي روز افزون از اين فناوري در مديريت جنگل ومساحي عرصه هاي منابع طبيعي براي تفكيك انفال از ستثنيات باعث گرديده تا توجه متخصصين منابع طبيعي به GPS فزوني يابد. دراين مقاله كاربرد گيرنده GPS دستي كه از ارزانترين و شايع ترين GPS هاي مورد استفاده ي كارشناسان جنگل مي باشد، در تعيين موقعيت هاي مكاني نقا و مساحي عرصه ها در محيط جنگل هاي شمال كشور مورد ارزيابي قرار گرفت. در اين تحقيق با استفاده يك دستگاه GPS دستي مدل گارمين موقعيت 81 نقطه با فواصل 5050 متر بصورت يك شبكه ي منظم مربعي الشكل برداشت گرديد. با استفاده از اين موقعيت هاي جغرافيايي مساحت هر يك از شبكه هاي مربعي با ابعاد متفاوت و متغير با روابط اقليدسي بدست آمد. جهت مقايسه نتايج با واقعيت زميني با استفاده از يك دستگاه دوربين نقشه برداري موقعيت هر يك از نقاط نسبت به يكديگر برداشت و مساحت هر يك از شبكه هاي متغير محاسبه گرديد . با استفاده از معيار مجذور مربع ميانگين خطا، ميزان معني دار بودن تفاوت مساحت هاي حاصل از دستگاه GPS با مساحتهاي بدست آمده از مساخي نقشه برداري شده در هر يك از مساحت هاي متغير مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج مطالعه نشان داد كه دقت سيستم وقعيت ياب جهاني كه در زير تاج پوشش متراكم در حد پايين مي باشد كه با افزايش سطح مساحي، پلي گونهاي برداشت شده موزون تر خواهند شد. آزمون آماري انجام شده نشان داد كه از گيرنده ي گارمين مدل Etrex تنها مي توان براي سطح بالاي 3 هكتار با خطاي 10 درصد جهت مساحي عرصه هاي جنگلي سود جست.

كلمات كليدي:

ايران ، جنگل ، سيستم موقعيت ياب جهاني ، شبكه بندي ، مساحي