در اين مقاله بحث در خصوص روشي است كه نگارنده آن را بعنوان روش مختصاتي در پياده سازي محور مسير تلقي مي نمايد و نيز مقايسه اين روش با روش هاي سنتي موجود. با توجه به آنكه مسئله پياده سازي و يا اصطلاحا پيكتاژ محور راه ها و حجم عمليات خاكي در پروژه هاي مختلف راهسازي بعنوان اصلي ترين و مهمترين وظيفه نقشه برداران دانسته مي شود، در اين مقاله به معرفي روشي ساختار يافته مبتني بر اصول علمي نقشه برداري و نيز تشريح مباني تئوري و عملياتي آن سپس به مطالعه محاسن و معايب آن پرداخته ايم و در اين راستا سعي نموده ايم تا مطالب ذكر شده علاوه بر مطالعات خاص پروژه مبتني بر تجربياتي باشد كه مولف در انجام يك پروژه اجرايي در استان مركزي بدست آورده است.

كلمات كليدي: