تامين اهداف توسعه پايدار در پروژه هاي مسير يابي، مستلزم رعايت اصول زيست محيطي است. براي نيل به اي هدف مي بايست پارامترهاي موثر در تعيين مسير بهينه، طي فرايندهاي مختلف مورد تحليل قرار گيرند. در اين تحقيق در راستاي رعاي اصول زيست محيطي، از قابليتهاي سيستمهاي اطلاعات مكاني (GIS) جهت تعيين مسير بهينه بين دو موقعيت مكاني در استان مركزي استفاده گرديد. به اين منظور و با در نظر گرفتن موقعيت جغرافيايي منطقه، پارامترهاي موثر در مسيريابي تعيين و با توجه به هزينه و دقت مورد نياز براي اين پروژه مورد ارزيابي قرار گرفتند. اين پارامترها شامل شيب منطقه، مكان تاريخي، اثر تاريخي، رودخانه، راه اصلي، جنگل، زراعت ، باغستان ، باغ انگور، گورستان و گسل مي باشند. داده هاي مورد نياز از فايلهاي پايگاه داده توپوگرافي ملي در مقياس 1:25000 سازمان نقشه برداري كشور استخراج گرديدند.درمرحله بعد و با استفاده از روش مقايسه اي index table بين پارامترها با توجه به نظرات متخصصين مختلف ازجمله محيط زيست و راهسازي و درنهايت با در نظر گرفتن هزينه مطلوب ، لايه هاي اطلاعاتي وزن دهي شدند. در نهايت لايه ها رويهم گذاري و بر اساس الگوريتم مسير يابي، مسير بهينه مشخص شد كه در مقايسه با كوتاهترين مسير اقلديسي بين دو نقطه مورد نظر، با اختلاف 200/1 كيلومتر افزايش مورد قبول قرار گرفت. نتايج نشان مي دهد كه با توجه به تنوع و تعداد پارامترهاي تاثيرگذار بر مسيريابي و ضرورت رعايت اصول زيست محيطي ، استفاده از روش مقايسه اي index table ما را قادر به وزن دهي توام پارامترهاي مختلف و نظر ات متخصصين مي سازد. همچنين اين روش امكان طراحي خودكار فقط يك مسير بهينه (با استفاده از قابليتهاي GIS) را مي دهد.

كلمات كليدي:

اصول محيط زيست ، الگوريتم مسيريابي ، پارامترهاي موثر در مسير يابي ، پايگاه داده هاي توپوگرافي ، توسعه پايدار ، سيستم هاي اطلاعات مكاني ، روش قايسه اي index table ، رويهم گذاري لايه ها ، مسير بهينه ، وزن دهي پارامتر