مقاله حاضر به بررسي مشاركت در تامين سرپناه پس از زمين لرزه مي پردازد. تجربه هاي پيشين نشان مي دهد در مواردي كه ساخت سرپناه بدون دخالت مردم انجام شده، سرپناه ايجاد شده به دليل مغايرت با خواست مردم و عدم توجه به مسائل فرهنگي در ساخت و ساز، از سوي اسيب ديدگان مورد پذيرش واقع نشده و در نتيجه به شكست برنامه بازسازي مسكن منجر گرديده است. انچه كه در برنامه بازسازي مسكن بايد مورد توجه قرار گيرد، اين است كه بازسازي، با همكاري مردم و نظارت دولت انجام گيرد تا اشتباهات بازسازي هاي گذشته، ديگر بار تكرار نشود و گامي به سوي جلو برداشته شده باشد. در اين مقاله ضمن مروري بر ادبيات تخصصي موضوع، به بررسي تجربيات مشاركت در زلزله هاي پيشين در ايران و جهان پرداخته و ضمن مقايسه و تحليل، درسهايي را براي به كارگيري در برنامه ريزي بازسازي هاي اتي از آنها استخراج مي كنيم.

كلمات كليدي:

زمين لرزه ، سرپناه ، مشاركت مردمي