زلزله يكي از بلاياي طبيعي اجتناب پذير است كه در صورت وقوع، خسارات و مشكلات بيشماري براي اقتصاد ، محيط زيست و زندگي انسانها ايجاد مي كند. لذا مديريت بحران زلزله امري ضروري به نظر مي رسد از آنجا كه اكصر داده هاي مرتبط با زلزله و اثرات آن مكاني مي باشد علم سيستم اطلاعات مكان مرجع(GIS) مي تواند به شكل سيستمي موثر و كارا در مديريت بحران استفاده شود. در كشورهايي مثل ايران تجربه نشان داده است كه پيشگيري از وقوع بحران در مقايسهبا اقدامات كمك رساني بعد از زلزله اثربخشي دارد لذا در شرايط ايران فازهاي قبل از وقوع بحران در سيكل مديريت بحران داراي اهميت خاصي مي باشد.در فاز دوم سيكل مديريت بحران كه كاهش اثرات بحران نام دارد ، هدف اصلي برنامه ريزي و وضع قوانيني براي ساختن يك شهر مقاوم در برابر زلزله است.در اين تحقيق سعي شده است با استفاده از قدرت بالاي مدل سازي در محيط GIS يكسري مدلهايي طراحي و ساخته شود كه قوانين منطقه بندي زلزله را در برنامه ريزي شهري وارد كند. لذا در اين مقاله ابتدا نگاهي به ساختار مساله خواهيم داشت و در قسمت بعدي به معرفي مدلهاي ساخته شده خواهيم پرداخت و در انتها نتايج پياده سازي اين مدلها را در منطقه مورد مطالعه ناحيه فرحزاد-شهر تهارن ارائه خواهيم كرد.

كلمات كليدي:

كاهش اثرات ، مديريت بحران زلزله ، مدل مكاني ، GIS