در توسعه ميادين نفت و گاز به دليل ريسك بالا و هزينه هاي سنگين شركتها ناگزير به تشكيل مشاركتهاي مدني هستند. از سوي ديگر كارفرمايان نيز با توجه به مبالغ بسيار كلان قراردادها ترجيح مي دهند بامشاركتهايي كه به صورت تضامني كار را انجام ميدهند، طرف شوند. اين روش پيمانكاري كه عمدتا در پروژه هاي نفت و گاز كاربرد دارد، هنگامي كه با تامين مالي همراه شود، ترتيبات خاص قراردادي را مانند امتياز يا مشاركت در توليد و يا بيع متقابل را مي طلبد. در اين مقاله سعي بر آن است با معرفي و ملاحظه انواع ساختارهاي به كار رفته در قراردادها و سازمان پيمانكاري در فازهاي مختلف طرح پارس جنوبي ضمن بررسي چالشهاي پيش آمده در كار، پيشنهادهايي نيز جهت تنظيم ساختار بهينه با توجه به دو منظر ياد شده (نحوه بازگرداندن سرمايه گذاري انجام شده از طرف پيمانكار و ساختار سازماني مشاركت در زمينه انجام تعهدات و مفهوم نوين اپراتور نفتي در مشاركتها) به نحوي كه در آينده مشكلات به وجود آمده تكرار نگردد، ارايه شود.

كلمات كليدي: