كيفيت آب آبياري در مناطق خشك و نيمه خشك از اهميت ويژه اي برخوردار است زيرا در اين مناطق تبخير آب از سطح خاك شديد بوده و موجب جريان رو به بالاي آب در لايه ايي كه ريشه گياه در آن قرار گرفته است مي گردد. در اين فرآيند، نمكها به سطح خاك حمل شده و تجمع مي يابند. در اين پژوهش، كيفيت آب رودخانه كارون در بازه شوشتر- اهواز از٨١ در هر - نظر آبياري محصولات كشاورزي مورد ارزيابي قرار گرفته است. ابتدا متوسط پارامترهاي كيفي آب در سال ٨٢ ايستگاه محاسبه گرديد و سپس براساس استانداردها و توصيه هاي موجود براي آبياري محصولات كشاورزي از جمله طبقه بندي ويل كوكس، كيفيت آب در هر ايستگاه و تغييرات مكاني آن مورد بررسي قرار گرفت. براساس نتايج بدست آمده، در كليه ايستگاههاي واقع در رودخانه كارون در اين بازه (ايستگاههاي شوشتر، عرب حسن، ملاثاني و اهواز)، از نظر طبقه بندي ويل كوكس، يون سديم قابل تبادل در كلاس (عالي تا خوب)، غلظت يون كلر در كلاس ٢ (خوب تا مضر) و شوري در كلاس (با شوري زياد و در حد قابل قبول) قرار گرفته اند. كيفيت آب رودخانه كارون در اين بازه براي استفاده در آبياري سطحي از لحاظ مقدار سديم مطلوب و از لحاظ غلظت كلر داراي محدوديت كم تا متوسط مي باشد. همچنين از نظر استفاده در آبياري باراني، مقدار سديم داراي محدوديت كم و از نظر كلر داراي محدوديت شديد مي باشد.

كلمات كليدي:

رودخانه كارون، سديم، كلر، آبياري سطحي، آبياري باراني، شوري.