براي استفاده مجدد از فاضلابهاي شهري در آبياري محصولات كشاورزي استانداردها و معيارهاي دقيقي تهيه شده است. هدف اوليه از استاندارد كردن پساب، جلوگيري از شيوع بيماريهاي سرايت كننده از طريق آب مي باشد. اطلاع از كيفيت فاضلاب، ملاحظات بهداشتي و استانداردهاي زيست محيطي، مباني اصلي در طراحي و اجراي موفقيت آميز طرحهاي تصفيه و استفاده مجدد مي باشد. در اين پژوهش، خصوصيات كيفي فاضلاب ورودي و خروجي تصفيه خانه فاضلاب غرب شهر اهواز براساس استاندارد سازمان حفاظت محيط زيست ايران، و خصوصيات كيفي فاضلاب خروجي براساس رهنمودهاي كيفيت آب آبياري آيرزووستكاك 1 (1985)، در 6 ماه مورد ارزيابي قرار گرفت. بر اساس نتايج بدست آمده، پارامترهاي آلودگي نظير BOD، TS , SS, COD و كدورت در فاضلاب خروجي از مرز تعيين شده استاندارد سازمان حفاظت محيط زيست ايران (1373) فراتر نبوده، ولي در فاضلاب ورودي كليه اين پارامترها از مرز تعيين شده فراتر بوده اند. همچنين پارامترهاي PH و آهن در فاضلاب ورودي و خروجي تصفيه خانه در حد استاندارد و پارامترهاي سولفات و كلرايد در فاضلاب ورودي وخروجي فراتر از حد استاندارد سازمان حفاظت محيط زيست ايران بوده اند. بر اساس رهنمودهاي كيفيت آب آبياري آيرز و وستكاك (1985) نيز فاضلاب خروجي اين تصفيه خانه از نظر تاثير بر نفوذپذيري خاك بدون پيامد بد، از لحاظ بيكربنات داراي درجه پيامد بد كم تا ميانه، و از نظر شوري داراي درجه پيامد بد بالا بوده است.

كلمات كليدي:

فاضلاب شهري، تصفيه خانه فاضلاب غرب اهواز، نفوذپذيري، بيكربنات، پارامترهاي آلودگي، آبياري با پساب فاضلاب شهري.