آب يكي از مهمترين منابع مورد نياز جامعه بشري است. موضوع چگونگي حفظ اين منبع حياتي و بهره برداري بهينه از آن، يكي از مهمترين چالشهاي قرن حاضر است. در اين راستا، محدوديت منابع آب و خاك به دليل موقعيت جغرافيايي و اقليمي كشور از يك سو و ضرورت تحقق پذيري آرمان خود كفايي در امور زيربنايي از سوي ديگر، موجبات بهره برداري بهينه از منابع آب و خاك موجود در سطح كشور را امري اجتناب ناپذير ميسازد. در اين پژوهش با توجه به تابع توليد پيشنهاد شده توسط ميير و همكاران ( ۱۹۹۳ )، اثر درصدهاي مختلف كاهش آب مصرفي را بر روي الگوي كشت غالب (گندم، جو، برنج، چغندرقند، ذرت دانه اي و ذرت علوف هاي) منطقه درودزن (استان فارس) مورد بررسي قرار گرفت. درصدهاي مختلف كاهش آب مصرفي در فواصل مساوي ۲ و ۵ درصد انتخاب و به عنوان استراتژ يهاي آبياري (متغيرهاي تصميم) در دو مدل جداگانه بصورت برنامه ريزي خطي وارد گرديد. نتايج اين تحقيق نشان داد در حالتي كه كم آبياري در طول دوره رشد گياهان وارد مدل ميشود مدل باز استراتژي آبياري كامل را به عنوان فعاليت بهينه انتخاب ميكند.

كلمات كليدي:

كم آبياري، آبياري كامل، متغيرهاي تصميم، مدل برنامه ريزي خطي، استراتژي آبياري