امنيت غذايي در گرو افزايش توليدات كشاورزي در برابر افزايش در خواست غذاي ناشي از رشد جمعيت است. از سوي ديگر افزايش توليدات كشاورزي از طريق توسعه اراضي كشاورزي با محدوديت هاي جدي در تامين آب مواجه است. از جمله راهكارهايي كه در راس برنامه هاي توسعه دولت براي مقابله با محدوديت آب در بخش كشاورزي ارائه شده است ، استفاده از فن آوريهاي آ باندوز (آبياري تحت فشار) است.تصميم گيري در انتخاب يك تكنولوژي خاص ،بايستي با توجه به كليه عواملي باشد كه به نحوي در كارايي چنين تكنولوژي دخالت دارند .لذا بررسي عملكرد سيستمهاي آبياري به منظور انتخاب مناسبترين آن در جهت افزايش راندمان آبياري در بخش كشاورزي ضروري ميباشد.هدف اصلي اين مطالعه تعيين سيستم مناسب آبياري از لحاظ اقتصادي ،فني ،محيطي و جغرافيايي براي منطقه مورد مطالعه است.بدين منظور از برنامه ريزي توافقي استفاده و آمار مورد نياز از طريق تكميل پرسشنامه از مزارع شهرستانهاي تويسركان و كبودر آهنگ در استان همدان بدست آمد.نتايج حاصله از بررسي سيستمهاي آبياري با استفاده از روش برنامه ريزي توافقي نشان ميدهد كه در شهرستان تويسركان سيستم آبياري كلاسيك ثابت و در شهرستان كبودر آهنگ ، سيستم كلاسيك ثابت و سيستم آبياري قطره اي مناسبترين گزينه هاي آبياري مي باشند.

كلمات كليدي:

سيستم آبياري ، برنامه ريزي توافقي ، راندمان آبياري