يكي از تنگناهاي اساسي كه كشورمان با آن مواجه است كافي نبودن آب براي مصارف گوناگون اعم از شرب ، صنعت ، كشاورزي و محيط هاي طبيعي است .بر اساس آمارهاي موجود بخش كشاورزي با ۹۲ درصد مصرف از ميزان ميليارد ۹۳ / ۱ متر مكعب آب استحصالي به عنوان بزرگترين مصرف كننده آب كشور معرفي مي گردد .نظر به اينكه بيش از ۹۰ درصد آب استحصالي در بخش كشاورزي به مصرف مي رسد ضرورت استفاده از مكانيزم ها و روش هايي جهت رفع مشكلات و بهبود مديريت بهره ب رداري و نگهداري از شبكه هاي آبياري و زهكشي موجود و در دست احداث وارتقا بهره وري آب مشهود است.توسعه فيزيكي شبكه هاي آبياري ، بدون توجه به نقش جامعه بهره برداران محلي و مشاركت آنان در سطوح مختلف تصميم گيري پيامدي جزء بروز مشكل توأمان كاهش راندمان آبياري به كمتر از ۳۰ درصد و تخريب و فرسودگي ساختار فيزيكي شبكه ها نداشته است . لذا دولت از طريق كمك هاي تشكيلاتي ، فرصت هايي براي ارتقا توانمندي كشاورزان در مديريت و برنامه ريزي سيستمهاي آبياري ، نهادينه شدن تشكل هاي كشاورزان و سازمانهاي مصرف كنندگان آب ،به عنوان سرمايه هاي اجتماعي،فر اهم نموده و بصورت مستمر از آنها حمايت مي نمايد.بطور خلاصه ،برنامه ريزي ، طراحي و مديريت سامانه هاي منابع آب براي تحقق اهداف توسعه پايدار دريك منطقه ؛نيازمند مشاركت همگاني است.

كلمات كليدي:

مديريت شبكه هاي آبياري ، انتقال مديريت ، مشاركت بهره برداران