در اين تحقيق پايه فولاد زنگ نزن آستنيتي AISI310 و آلياژ پايه نيكل – كروم ASTM A560 توسط روشهاي جوشكاري ذوبي الكترود تنگستني (GTAW) و قوس دستي معمولي (SMAW) به يكديگر متصل شدند. براي انجام اين اتصال از چهار حرارت ورودي متفاوت با مقادير 8/9، 8/6، 7/2 و 6/5 كيلوژول بر ميليمتر استفاده گرديد. مناطق فصل مشترك جوش – فلزات پايه، منطقه متاثر از حرارت، منطقه مخلوط نشده، منطقه با ذوب جزيي و پديده مايع شدن توسط ميكروسكوپ نوري مورد مطالعه و بررسي قرار گرفتند. بررسي هاي انجام در مورد مناطق فوق الذكر نشان داد افزايش يافتن مقدار حرارت ورودي به حوضچه جوش، بدون در نظر گرفت نوع فلز پر كننده، سبب وسعت يافتن اين مناطق گرديده و پديده مايع شدن را در فلز پايه A560 تشديد نموده است. همچنين اين تحقيق نشان ميدهد كه فلز پر كننده 310 به علت نياز داشتن به حرارت روي كمتر، منطقه متاثر از حرارت، منطقه مخلوط نشده، منطقه با ذوب جزيي و پديده مايع شدن كم وسعتتري از خود نشان مي دهد.

كلمات كليدي:

اتصال غير مشابه ، آلياژ A560 ، فولاد 310، حرارت ورودي ، فصل مشترك ، منطقه متاثر از حرارت ، منطقه با ذوب جزيي ، منطقه مخلوط نشده