كشور ايران هميشه بعنوان يك سرزمين لرزه خيز شناخته شده است با اين وصف آسيب پذيري داخلي – نظير فقر وعدم استحكام ابنيه ، رشد جمعيت وتراكم آن درشهر، مسايل و فرهنگي واجتماعي، تخريب محيط زيست وفقدان آموزش و آگاهي – موجب تشديد ضايعات و تلفات گرديده و بر ابعاد اجتماعي و امنيتي انتظامي آن مي افزايد . نيروي انتظام بخش در اين گونه بحران ها نقش بسترسازي براي اقدامات امداد و نجات را داشته و با ايجاد چتر امنيتي انتظامي موجبات عدم سوء استفاده هاي احتمالي مجرمين و تبهكاران و سهولت تردد بيماران و مجروحين را فراهم مي آورد . اين نيروبه عنوان نيروي حافظ امنيت و آسايش مردم به دليل گستردگي زمينه فعاليت ، تنوع وظايف و حضور دراقصي نقاط كشور در اغلب موارد اولين نيروي دولتي است كه هنگام بروز هرگونه سانحه اي در محل وقوع حاضر است و چنانچه از مديريت مناسبي برخوردار باشد مي تواند منشا اثرات مهمي در جامعه بحران زده باشد به همين جهت سعي شده با مطالعات تطبيقي ضمن بيان كلياتي اهداف، اهميت ، ضرورت و تدابير كلي منبعث از يافته هاي تحقيقي در غالب شرح وظايف كلي و خاص نيروي انتظامي و برنامه ريزي در مراحل پيشگيري،آمادگي،مقابله و بازسازي به همراه قابليتها و محدوديتهاي آن ارايه گرديده است .

كلمات كليدي:

نيروي انتظامي ، مديريت بحران ، مديريت امنيتي انتظامي زلزله ، برنامه ريزي جامع و كلان ، پيامدهاي امنيتي انتظامي زلزله