پس از وقوع زلزله به علت تخريب سازه ها و روانگرايي و نشست زمين برخي از راه ها ارتباطي مسدود مي شوند، از ديدگاه ديگر ترافيك عمليات نجات، سوخت و آب رساني ، تخليه نظامي منطقه و كمك هاي برون شهري در زمان بحران، نياز به شريانهاي ارتباطي را افزايش ميدهد، جمع آوري اطلاعات را ها، مشخص كردن شاهراه هاي ارتباطي و توزيع آنها با توجه به جمعيت ساكن در منطقه، آناليز امكانات موجود و اولويت بندي آنها مهمترين مرحله در مديريت ترافيك مي باشد. دلايل بسته شدن راههاي ارتباطي و ايجاد ترافيك بعد از وقوع زلزله و ارائه راهكارهايي براي كنترل ترافيك ازمطالبي است كه در اين مقاله به ان پرداخته مي شود. ابتدا طراحي شبكه شاهراه هاي حياتي با توجه به تمركز جمعيت و نياز به كمك رساني انجام شده و با تغيير وضعيت منطقه و گزارشات واصله بايد تغيير نمايد. مسلم است شناسايي فاكتورهاي مهم جمع آوري اطلاعات و عملكردهاي اجرايي بعد از بحران نياز به تحقيقات گسترده اي دارد، طراحي شاهراههاي حياتي با توجه به اولويت هاي امداد رساني مي توان حداكثر كارايي را در عمليات نجات انتظار داشت. شاههراهاي حياتي دسته بندي آنها و نوع ارتباط آنها با فاكتورهاي استراتژيك يا بروز نمودن اطلاعات ترافيك مورد نياز از مسائل حائز اهميت مديريت بحران مي باشد. پيشنهاد مي گردد با استفاده از تكنولوژي روز و مديريت افراد بومي، راهكارهاي مديريت در تجزيه و تحليل فولر وارد شده و نتايج منحصر به فرد هر منطقه به دست آيد.

كلمات كليدي:

راه ، مديريت بحران ، شريانهاي حياتي ، ترافيك