افزايش بهره برداري از ساختمانهاي بلند مسكوني و تجاري كه جمعيت بسيار زيادي را در مناطق كوچك شهري گرد هم آورده است باعث افزايش تلفات جاني و خسارات مادي در نواحي زلزله زده مي شود.طراحي اينگونه ساختمانها در برابر زلزله هاي بسيار شديد (MCE) جهت تأمين ايمني جاني با حداقل آسيب هاي جاني و مالي است كه از جمله نيازهاي حداقل طراحي مي باشد. ليكن در خصوص ساختمانهاي حياتي چون بيمارستان ها ، مراكز امدادرساني و فوريتهاي انتظامي سطوح بسيار بالا تري چون خدمت رساني مي بايست پس از زلزله هاي بيشينه تأمين گردد، تا آسيب هاي پس از بحران به حداقل كاهش يابد. استاندارد ۲۸۰۰ ايران(ويرايش ۲) داراي دو سطح زلزله بهره برداري و طراحي مي باشد كه سطح خطر دوم به احتمال وقوع ۱۰ درصد در 50 سال اشاره دارد و در دستورالعمل 356 FEMA سطح خطر MCE به عنوان بزرگترين سطح خطر، برمبناي احتمال رخداد ۲ درصد در ۵۰ سال معرفي شده است. مورد ارزيابي قرار گرفته اند سپس MCE در اين مقاله سازه هاي بلند بتني طراحي شده برمبناي استاندارد ۲۸۰۰ در مقابل سطح خطر تاثير مقاوم سازي بوسيله مهاربند فولادي در اين ساختمان ها بررسي شده است. برمبناي نتايج اين تحقيق در ساختمان هاي مقاوم نشده با مهاربند فولادي در اين سطح خطر، سطح عملكرد آستانه فرو ريزش تامين نشده است كه هشداري جدي در مورد مقاوم سازي بناهاي حياتي بيان مي نمايد.

كلمات كليدي:

سطح عملكرد، سطح خطر، مقاوم سازي، ساختمان هاي حياتي، مهاربند فولادي